عطر لاتوسکا... نامی که بر لبان باد زمزمه می‌شود، نه در کتاب‌ها. این عطر، نیستیِ عطرهاست. نه بوی گل و میوه، نه آغوشی گرم از چوب و مشک. لاتوسکا، خاطره‌ایست محبوس در شیشه، خاطره‌ای از بیابان‌های سوزان و غروب‌های سرخ، از سکوت بی‌انتهایی که تنها با نفس‌های سنگین زمین شکسته می‌شود. این عطر، تابلویی سورئال است. اولین پاشش، نه رایحه‌ای مشخص، که احساسِ رایحه است: گرد و غبار گرم صحرا، خاک خشکیده که قرن‌ها زیر آفتابِ بی‌رحم، رنگ باخته و به روحی خاموش تبدیل شده است. این نیستیِ آشکار، اولین ملاقات با لاتوسکا را به تجربه‌ای نفس‌گیر مبدل می‌کند. لایه‌ی دوم، نه شفافیت، که مبهمیِ آرام: همانند سایه‌ای که به آرامی بر بیابان می‌افتد، نمادی از مرموزیت و رازی که در دل این عطر، نهفته است. نه بوی خاصی، که حسِ بویی نامشخص: یادی از گل‌های پژمرده در دل کویر، یا بوی خاکسترهای آتش‌سوزی‌ای دور، که سال‌هاست خاموش شده است. و در نهایت، ماندگاری… لاتوسکا، مانند یک خاطره، بر روی پوست می‌نشیند. نه پایانی واضح، بلکه فروریختنی تدریجی: مانند غروبی آرام و بی‌صدا، که کم‌کم، به تاریکی می‌گراید. این نیست یک عطرِ خوشایند در مفهوم رایج، بلکه یک پرتاب به درونِ بی‌زمانی است، یک روایت خاموش از بیابان‌های آرامش بی‌انتهایی که درون خود دارند. لاتوسکا، برای آنانی نیست که به دنبال عطری دلپذیر و معمول هستند. این عطر، برای آنانی‌ست که جسورِ درکِ سکوتند. برای آنانی که در خلأ، زیبایی می‌بینند. برای آنانی که عطر را نه برای پوشیدن، که برای حس کردنِ هستیِ خود به کار می‌گیرند.